تهـــران دانشــجو   

انسان برای درک زیبایی ها و شگفتی های خلقت، راهی به جز بازگشت به دوران کودکیش ندارد. اما حقیقت تلخی که در این میان به چشم می خورد، از دست رفتن پاکی آن دوران است. کودک پاکیش را از یاد می برد زیرا محکوم به آموختن است. باید زبان، علوم، ریاضی و جغرافی فرا گیرد و در رشته ای تخصص یابد: دکتر، مهندس و یا شاید یک محقق. اقتضای حیات به گونه ای است که استقلال از او سلب می گردد.

این آموخته ها پاکی را از او می زداید. اکنون وی دانشمندی شده است مملو از اطلاعات گوناگون و چون می اندیشد که آگاه است، لذت شگفتی را از یاد می برد. دیگر ندانستن، مفهومی ندارد و حیرت، معنایش را از دست می دهد از این پس چیزی او را متعجب نمی کند و این به مفهوم مرگ روح اوست.

او برای دنیا سودمند شده، او زرنگ و زیرک و قدرتمند شده است زیرا تخصصی ویژه یافته و در بازار جایگاهی پیدا کرده است. اکنون قابل خرید و فروش شده است، هر چه عملش بیشتر شود بهایش بالاتر می رود اما در مقابل، چیز ارزشمندتری را از دست داده است که باید با مشقت فراوان آن را باز یابد.