تهـــران دانشــجو   

                      شب تجلي بندگي

اي آفريدگار

ديگر به سرد مهري خاكسترم مبين

امشب صفاي آبم و گرماي آتشم

امشب به روي توست دو چشم نياز من

امشب به سوي توست دو دست نيايشم

                                                                      امشب ستاره ها همه در من چكيده اند

                                                                        سرب مـذاب پر شده در كاســـه سـرم

                                                                        هر قطره اي ز خون تنم شعله مي كشد

                                                                         من آتش روانم، مـن آتش ترم

امشب به پارسايي خود دل نهاده ام

اي آفتاب وسوسه در من غروب كن

آن رودخانه ام كه تهي مانده ام ز آب

آه، اي شب بزرگ تو در من رسوب كن

                                                                      زين پيش اگر به كفر گشودم زبان خويش

                                                                      زين پس بر آن سرم كه بشويم لب از گناه

                                                                      اي آفريدگار: در چاه شب به سوي تو اميد بسته ام

                                                                      تا بشنوي صداي مرا از درون چاه!

هر چند پيش چشم تو كوچك ترم ز مور

بر من بزرگواري پيغمبران ببخش

جز غم هر آنچه را كه به من وام داده اي

بستان و بيشتر كن و بر ديگران ببخش

ای انسان! اگر نمی توانی اقیانوس باشی، دريا باش، اگر نه رودخانه باش و اگر نمي تواني

رودخانه باشي نهري كوچك باش، اما هيچ گاه مرداب نباش.

نهري باش جاري، زلال و مهربان و با جوشش زيبايت زندگي را به همه هديه كن، چون وقتي حركت

 مي كني هم زنده اي و هم به ديگران زندگي مي دهي.

سبزه هاي كنار نهر را ديده اي، چه زيبا چشم را نوازش مي دهند و ماواي پروانه هاي لطيف و زيبا

 هستند آنها به خاطر سخاوت و مهرباني نهر كوچك اما جاري است.

پس تو هم با الهام از اين رود كوچك جاري شو و بدان خدا در همه حال با تو است.

موفق باشيد و جاري!